De inclusiespiegel

Ik ging net achter mijn naaimachine kruipen, een hemdje naaien voor Berre.
Radio aan, drankje erbij en ontspannen. Radio 1 op de achtergrond. Hautekiet begint.
Het debat heeft als titel ‘mensen met een handicap raken steeds verder achterop’.
Ik denk, interessant, even de volumeknop wat naar rechts draaien.

Getuigenissen van volwassenen met een beperking, waaronder een slechtziende vrouw, van ouders met kinderen met een beperking.
Tranen bij mij, omdat ik het confronterend en frustrerend vind.
Ik hoor een vrouw met een beperking. Zij kreeg pas na 21 jaar erkenning van haar beperking, pas toen ze met de auto leerde rijden die aangepast moest worden. Daarvoor zeiden de controleartsen dat ze mondig genoeg was en haar schoolresultaten goed waren. Ook kreeg de vrouw een integratietegemoetkoming als zij aan het werk ging. Toen ze ging samenwonen met haar vriend werd deze afgenomen, want het gezamenlijk inkomen was te hoog. Ondertussen woont te vrouw terug alleen, maar krijgt ze haar integratietegemoetkoming niet meer. Men zei haar: eens kwijt, altijd kwijt.

Ook een mama die al jaren op de wachtlijst staat voor een PAB-aanvraag zoekt hopeloos naar opvang voor haar kind. Ze hebben er recht op, maar het budget is er niet. En zo zijn er bijna 1300 gezinnen kunt u lezen in De Standaard.
Meneer Hautekiet haalde Persoonlijk Assistentiebudget en Persoonsvolgende Financiering ook door elkaar. Ik neem het hem niet kwalijk hoor, maar het wijst er nog eens op dat het moeilijke begrippen zijn. Het is niet genoeg gekend in de maatschappij. Maar daar spreekt een juf uit het Buitengewoon Onderwijs én mama van een kindje met een beperking natuurlijk.

Zelf ben ik nog hard op zoek naar mogelijkheden.
We startten toen Berre nog geen jaar was met thuisbegeleiding en dit jaar op school met GON. Ondertussen bekijken we met enkele andere ouders en enkele volwassenen met achromatopsie uit om de handen in elkaar te slaan en te streven naar gelijkheid.

Ik heb ook bijgeleerd uit het debat. Zo kende ik GRIP (Gelijke Rechten voor Iedere Persoon met een handicap) nog niet, net als het Vlaams Netwerk Kritische Ouders trouwens.
Weer nieuwe zaken om uit te pluizen.

Ook Minister Van Deurzen mocht zijn zegje op de radio komen doen. Hij maakte uiteraard reclame voor de Persoonsvolgende Financiering. Dat dat dé oplossing zal zijn, omdat ouders en personen nu zelf flexibel gaan kunnen kiezen.
Weet je, ik hoop het, ik hoop het heel hard. Maar ik wil het eerst zien en dan pas zal ik het kunnen geloven. Momenteel ben ik een non-believer…
Minister Van Deurzen geeft ook aan dat hij niet alleen verantwoordelijk is, want de verschillende regeringen hebben hier hun aandeel in. Ik vind dat politieke blah blah blah. Het is altijd een ander, natuurlijk!

Op het einde nog een slechtziende vrouw aan het woord, zij staat al lang op de wachtlijst, maar natuurlijk nog niet lang genoeg en niet urgent genoeg. Een hogere urgentie kan, mits terug achteraan in het rijtje aan te schuiven. Ze woont alleen en werkt. Haar dag bestaat uit: rusten en werken. Hier kan ik me wel wat bij voorstellen. Berre gaat naar school en rust ook nog in de namiddag. De ene dag wat minder dan de andere. Afhankelijk van hoeveel energie hij al verbruikt heeft op school.
Tranen. Confrontatie, frustratie en misnoegd. Zo kan ik beschrijven wat ik voelde tijdens het luisteren naar het debat.

Mijn besluit van dit debat: het draait om geld. Weer maar eens… *zucht*

Ook voor ouders vraagt een kind met beperking veel energie. Zoeken, uitpluizen, doktersbezoeken,… Je wil het beste voor je kind.
En als sommige van die kinderen dan later op eigen benen komen te staan is het voor hen om het uit te zoeken. Het stopt niet.
Graag verwijs ik ook nog even door naar een site die een vriendin van me oprichtte: Beperkt! er is ook een facebookpagina. Omdat SAMEN veel draaglijker is dan ALLEEN.

Ik wens dat Berre een gelukkig persoon wordt. Dat inclusie de normaalste zaak van de wereld zou zijn.

Joke

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *