Even jullie aandacht

Even jullie aandacht voor iets wat me raakt. Gisteren zitten het lief en ik in de auto om lekker te gaan lunchen. Hoor ik op het radionieuws een bekende stem. De stem van een vriendin. Een sterke, moedige vriendin. En voor haar verhaal, maar ook dat van vele anderen, wil ik even jullie aandacht vragen.

Ik ga haar verhaal niet zelf vertellen. Dat kan ze zelf veel beter. Neem zeker een kijken op haar blog: Drie broertjes.
Het kwam gisteren in het journaal en Terzake ook aan bod. Ouders die voor een ziek kind willen zorgen en niet werken zullen hun kleine extra budget verliezen. Wat me vooral kwaad maakt is dat mensen die verschillende achterpoortjes gebruiken om niet te willen werken een uitkering krijgen.
Mensen, zoals mijn vriendin, die niet kunnen werken omwille van de zorg van hun kind krijgen een vrijstelling en een klein bedrag.
Ik zou de ziekenhuisfacturen en alle extra’s niet willen betalen. Ja, je hebt verzekeringen, maar die dekken niet alle kosten. Wij hebben met Berre nog maar kleine zorgen. Het gaat niet alleen om budget, het gaat ook om tijd. Ik werk halftijds met ouderschapsverlof. Wat ben ik blij dat dat bestaat! Ik heb het geluk dat de onderzoeken voor Berre vallen op momenten dat ik niet moet werken. En als dat wel zo is, dan neem ik sociaal verlof. Mijn vriend neemt verlof. Maar iedereen wil ook gewone vakantie om leuke dingen te doen met het gezin. Het lief doet dan eens overuren, dat maakt dat dat wel lukt, maar niet iedereen kan dat. Gerekend van Berre zijn 6 maand tot nu waren we nog maar 3 keer in het UZ Gent. Volgende week naar het COS (ook aan het UZ) en in maart nog een keertje. Dat valt goed mee. Dat is niet veel. Maar je zit daar wel voor een paar uur. In vergelijking met andere kindjes is deze situatie peanuts. En ik zit er op momenten emotioneel al door. En als ik stilsta bij andere situaties dan raakt me dat, wetend dat Berre het eigenlijk wel heel goed doet en een vrijwel normaal leven zal kunnen leiden. Maar er zijn kinderen die dat nooit zullen kunnen en die continu zorgen nodig hebben. Wie kan er beter zorgen voor zijn kind dan zijn ouders?

Mijn vriendin, onthaalmama, gaf haar job op. Je kind zelf niet kunnen opvangen en het wegdoen als onthaalmama. Ik zou net dezelfde beslissing nemen in haar plaats. En dan nog dit: onderzoeken, kiné op een ander moment, thuisbegeleiding die langskomt. Dit moet je allemaal inplannen. In het UZ zeggen ze: afspraak op dat moment. Je hebt niet te kiezen. Als ouder neem je die afspraken aan, want je grootste zorg is je kind. Je wil dat je kind zo kwaliteitsvol mogelijk kan leven.
Het gaat hier niet alleen om die vriendin. Het gaat om bijna 9000 mensen die zieke familieleden opvangen.

En ik hoor u al denken, ja maar, men kiest er zelf voor om thuis te blijven. Goh ja, dat is waar, maar wie kiest voor een ernstig ziek kind? Als je opvang moet zoeken voor je kind dan kom je in de eerste plaats op wachtlijsten te staan, dan kan het vaak niet in de opvang of de school in het dorp, dan komen daar ook extra kosten bij. O ja, en je kind ’s morgens vroeg meegeven met het busje, want als je op tijd op je werk moet zijn kan je je kind niet zelf brengen en halen. Ah nee, want de plaats van opvang is te ver. Sja, en verhoogde kinderbijslag… Ik durf wedden dat al die ouders dat liever niet zouden krijgen en ook gewoon graag een gezond kind zouden willen.

Tot zover mijn mening. Ik ga er dus niet me akkoord dat de regering de vrijstelling voor mantelzorg afschaft. Wat kunnen wij hier aan doen? Individueel weinig, maar samen staan we misschien wat sterker?  Jullie kunnen alvast deze petities tekenen:

Petitie: behoud de vrijstelling om sociale en familiale redenen 

Petitie voor een vangnet van ouders met ernstig zieke kinderen

Dank u!
Joke

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *