Het PGD-traject

Toen Berre 3 maand was merkten wij voor het eerst zijn nystagmus (wiebelogen) op. Geregeld naar het UZ Gent voor onderzoeken om uit te zoeken wat er aan de hand was met zijn ogen. Toen Berre 9 maand was, lieten we daar ook vallen dat er wel nog een kinderwens was. Ik droomde ervan om mijn kindjes snel op elkaar te hebben en Berre was echt een gemakkelijke baby. Het verlangen naar een tweede kindje kwam dus snel. Ze raadden ons aan toch even te wachten tot we wisten wat er met Berre zijn oogjes was. Het zou genetisch kunnen zijn…Toen Berre anderhalf was kreeg hij zijn ERG-scan. Na die scan waren ze meer dan 90% zeker van achromatopsie, maar een bloedonderzoek moest 100% zekerheid geven van die diagnose. Die kregen we een week voor Berre zijn 2de verjaardag. Tijdens dat gesprek met de professor kaartten wij onze kinderwens aan. Meteen werd ons bloed genomen om te kijken of Berre zelf een mutatie had aangemaakt of wij het genetisch hadden doorgegeven. Ondertussen vroeg de professor of we op de natuurlijke manier voor een tweede kindje wilden gaan of voor PGD. De kans op achromatopsie bij een volgend kindje was 25%. Een percentage dat wij, met ons 2, te hoog vinden. Wij besloten om voor de medische weg te kiezen.

Uiteraard hebben we hier veel over gepraat en nagedacht. En we waren het gauw eens. Ik zou bij een natuurlijke zwangerschap én een eventueel aangetast kindje mijn kind niet kunnen laten wegnemen. Berre heeft een kwaliteitsvol leven. Ik zou me heel schuldig voelen tegenover hem. Een tweede kindje met achromatopsie zou ook zwaar wegen op ons. Ik geef dat eerlijk toe.
Maar ik ken evengoed mensen die kozen om toch voor de natuurlijke weg te gaan en kan daar zeker ook inkomen. Het is vooral belangrijk dat iedereen zijn hart volgt en kiest wat voor hem of haar juist aanvoelt.

Na een maand mochten we al op kennismakingsgesprek in UZ Brussel. Dat was in februari. Toen werd alles in gang gezet voor de opstart. Genetische onderzoeken en verschillende tests van ons bloed en Berre zijn bloed. In mei was onze test klaar en mochten we terug op gesprek. Toen werd besproken wanneer we konden starten met de behandeling.
In juli zette ik mijn eerst Puregon-spuit. Helemaal zelf. Nooit gedacht dat ik mezelf ging durven inspuiten. Wel een voordeel dat het met zo een soort pen was (zoals een insulinepen). De bijkomende Orgalutran was moeilijker om te zetten. Daarbij hielp het lief me.
Ik had vroeger een panische angst voor naalden en bloedprikken. Ondertussen helemaal verdwenen na zo’n traject 🙂

Iets meer dan 2 weken later had ik een pick-up. Dat zijn de eitjes die ze oppikken. Gebeurt onder plaatselijke verdoving, maar was een pijnlijke ervaring. De medicatie had goed zijn werk gedaan en ik had maar liefst 30 eitjes. Vooraf had de dokter gezegd dat een normaal vruchtbare vrouw er tussen de 10 en de 15 heeft, gemiddeld. Daar zat ik dus ferm boven.
De week erna gingen we op reis. Met nog wat medicatie in mijn lijf en een nog niet zo heel goed gemoed. Jammer. We hadden de hottub bij gereserveerd, zo spijtig, ik mocht een week niet baden of zwemmen… Lopen en ravotten met Berre waren er ook niet bij. Hem teveel oppakken ook niet. Ik mag niet klagen hoor, want ik heb wel kunnen ontspannen en uitrusten. En zo toch nog eens kunnen doorlezen in een boek. Dat was véél te lang geleden.

Toen we terugkwamen van ons weekje weg kreeg ik telefoon van Jette dat we van de 30 eicellen, 17 eicellen hadden die bevrucht waren en 10 die het hadden overleefd om getest te worden. Het is dus een heuse afvallingsrace.
Weer enkele weken wachten op dat resultaat.
Na 3 weken terug telefoon dat er nog 1 embryo was afgevallen. Dan waren er nog 9 over: 3 aangetast met achromatopsie, 3 dragers en 3 gezonde embryo’s. Wat normaal een kans van 1/4 was, was bij ons 1/3. Weer opgelucht dat we voor deze weg hadden gekozen.
Een paar weken later kreeg ik weer telefoon dat van de 6 goede embryo’s er nog eentje was afgevallen met trisomie 22 (dat leidt bijna altijd tot een miskraam of sterfte na de geboorte).

In september hadden we een eerste terugplaatsing, niet gelukt. Ik hoopte meteen opnieuw te beginnen, maar dat mocht niet. Mijn lichaam was ontregeld. De vele medicatie en de stress zullen hier mee voor gezorgd hebben. Half oktober ging het niet meer. Niet alleen het PGD-traject dat zwaar viel, maar ook het accepteren van Berre zijn oogaandoening speelde hierbij een grote rol.
In alle rust voor poging 2 gaan. Half november een volgende terugplaatsing. Weer niks.
Maar dit keer mocht ik wel onmiddellijk terug starten. Net voor Kerst onze 3de terugplaatsing. Deze terugplaatsing konden we voor het eerst mooi volgen en konden we het embryootje mooi teruggeplaatst zien worden. Dat gaf al een goed gevoel.
Ook geen pijnlijke krampen ’s nachts, wat ik de voorbije keren wel had. Zou het?
Op oudejaar heb ik een thuistest gedaan. Die was positief. We waren voorzichtig blij. Afwachten op wat het bloedresultaat zou zeggen.
En exact een jaar na die diagnose van Berre deed ik een bloedtest en belde UZ Brussel met het goede nieuws. Het HcG stond mooi hoog.

De eerste zwangerschapsweken had ik veel schrik. Aftellen tot die 12 weken toch… De misselijkheid is vreselijk, maar geeft tegelijk een positief gevoel. Misselijkheid wil zeggen dat ik me nog steeds zwanger voel.

Ondertussen heb ik ongelooflijk veel respect gekregen voor mensen die het hele traject meermaals moeten doorlopen, jaren aan een stuk. Had die 3de poging niet gelukt had ik even pauze genomen. Mentaal is het zwaar, maar lichamelijk ook. Het weegt op je relatie. De hormonen die je als vrouw krijgt zijn niet natuurlijk, vergroten alles nog eens uit. Het steeds bloed laten prikken en wachten op de telefoontjes bezorgen veel stress. Gelukkig kon ik in Gent mijn bloed laten prikken, maar het was toch ’s ochtends steeds naar daar rijden en een paar dagen later weer. Echo’s bij de gynaecoloog. Veel wachten vooral.
En dat heeft dus maar van juli tot januari geduurd bij ons, zonder dat er andere fertiliteitsproblemen waren. Alle respect voor vrouwen en koppels die dit veel langer moeten doen om hun grootste wens in vervulling te kunnen laten gaan.

X
Joke

1 thought on “Het PGD-traject

  1. Mooi geschreven… het is inderdaad moeilijk, bij mij was mijn genetische afwijking al bekend toen we zwanger wensten te worden. Na een zwangerschapsonderbreking na vlokkentest en 2 natuurlijke miskramen hebben we ook de stap naar PGD gezet… 7 pick-ups hebben we moeten doorstaan om dan uiteindelijk ons grote wonder te krijgen… Hij is nu bijna 2 en elke dag voel ik me gezegend met hem! Geniet van je bengels en het besef dat kinderen krijgen niet voor iedereen even eenvoudig is blijkt nogmaals uit jouw verhaal…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *