Mijn favoriete leraar

Een rubriek dat werd aangegeven door Kathleen van Verbeelding voor de #40dagenbloggen. Een leuke rubriek voor mij, ik heb zo wel veel van die favoriete dingen.

Toen ik las: favoriete leraar dacht ik meteen terug aan één specifiek persoon, meneer Frans.
Meneer Frans was mijn leraar Latijn in het eerste en tweede middelbaar. Erna stopte ik met Latijn, wegens iets te hoog gegrepen voor mij (en ook omdat ik mijn tijd moest stoppen in vakken zoals wiskunde en wetenschappen, bah en daardoor dus te weinig tijd in Talen).
Meneer Frans was zoals een opa voor mij. Een leraar die al zijn leerlingen even graag zag en zich voor allemaal even hard inzette. Een leraar die ontzettend goed kon vertellen. Romeinse en Griekse verhalen, maar ook eigen meegemaakte verhalen. Ik herinner me nog het verhaal van ‘het woestijnvosje’. Meermaals heeft hij het verteld. Wij waren ook wel sloebers, want als meneer Frans vroeg: “Heb ik jullie het verhaal van het woestijnvosje al verteld?”, antwoordde de hele klas steevast: “NEE!?”.
Ook de verhalen over hoe het er vroeger aan toe ging met al zijn zussen. Och, heerlijk toch.

Ik had geen opa die veel vertelde. Ik had toen wel nog beide grootvaders (ondertussen verloor ik er al één), maar ik herinner me geen verhalen van hen. Natuurlijk zag ik hen ook niet zo veel. Alhoewel, mijn overgrootmoeder zag ik nog veel minder en van haar herinner ik me wel nog dat ze verhalen vertelde. Ze was wel dement, dus de verhalen waren steeds dezelfde. Mijn overgrootmoeder woonde ooit als kind in het Oost-Vlaamse dorpje waar ik opgroeide, om daarna naar West-Vlaanderen te verhuizen. Bij mijn ouders was het omgekeerd, van West-Vlaanderen naar Oost-Vlaanderen.
Toen we bij haar langsgingen zei mama altijd: “En durf niet te zeggen waar wij wonen hé, want anders vertelt ze weer diezelfde verhalen.” Hihihi, natuurlijk vertelden wij waar wij woonden. En toen begon ze weer over de Kruisstraat en het snoepwinkeltje dat daar was. Heerlijk toch?
Ik hou daar echt van, van oude verhalen en over hoe het vroeger was.

Met meneer Frans heb ik nog wel contact via Facebook. De man is al een hele tijd op pensioen, maar is mee met zijn tijd. En zo is het fijn om contact te houden. Toen Berre geboren werd stuurde ik een geboortekaartje en kreeg ik mooie wensen terug. Ook stuur ik hem nog steeds een kerstkaart en ben altijd zeer blij als hij eentje terugstuurt.

Is het omwille van meneer Frans dat ik voor het onderwijs koos? Het zou kunnen. Dat kan ik niet goed zeggen. Ik ben altijd graag naar school gegaan. Nu ik zelf wat ouder ben besef ik ook dat dat een tijd van echt genieten was, een tijd van weinig zorgen, van jezelf leren ontdekken zonder dat je daar veel mee bezig bent. Ik wist in het laatste jaar van het middelbaar dat ik wilde werken met mensen met een beperking en koos daarbij voor het onderwijs. En ik doe dat ook zeer graag. Nu ben ik een poosje thuis omwille van moederschapsbescherming en ik mis de leerlingen wel. Anderzijds geniet ik nu ook ten volle van mijn lieve Berre. Maar de leerlingen in mijn klas zie ik ook allemaal even graag (alleen het papierwerk dat er bij komt kijken neem ik er niet altijd graag bij, eerlijk is eerlijk).

Hadden jullie dat, zo’n favoriete leraar?

Groetjes,
Joke

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *