’t Is gebeurd!

Hij werd 1! Op de dag zelf geen traantjes bij de mama, de avond voordien daarentegen. Ja, je beleeft het voor een stuk opnieuw. Hoe gek het ook is. Het leven gaat snel en je herinnert je veel dingen nogal vaag. Maar vanaf het moment dat mijn vliezen braken vorig jaar tot het moment na de geboorte herinner ik me alsof het gisteren was. De mijlpalen van Berre ook. Het heeft een impact op je leven.
Zijn verjaardag was fijn. Berre ging naar de opvang, want we moesten werken. Maar och, dat kind weet dat toch nog niet.  In de crèche trakteerden we met fruit. Lekker en gezond. Ondertussen ging ik wel een gebakje halen. Ook lekker, niet zo gezond. Ik kocht dan ook een gebakje voor de papa en voor Berre. Ik ben terug op mijn voeding aan het letten en koos dan liever voor een glas wijn op zijn gezondheid 🙂 Da’s iets minder kcal.
Hij kreeg uiteraard ook een cadeautje. Zijn eerste auto. Nog veel te groot weliswaar, maar zijn reactie was toch ‘brrrrrr’. Heerlijk!

auto001
zijn eerste auto

 

 

 

 

 

 

taart002
Mag dat echt?

 

 

 

 

 

 

 

taart003
Mmm… eens proeven

 

 

 

 

 

 

 

taart004
… er helemaal voor gaan!

 

 

 

 

 

 

 

Zalig toch!

Het feestje met de familie volgt nog, maar Berre zijn peter zit nog volop in de examens, dus dat stellen we even uit. Ook dat beseft een kind van 1 nog niet!
En ik nam me voor tot zolang te genieten en niet teveel stil te staan bij alles wat er rond Berre zijn oogjes gebeurt. Maar Berre heeft echt last van krabben en eczeem. Dus toch maar naar de kinderarts. Nu even testen met atopische zeep. Ik deed wel al wat dingen goed: namelijk wassen met Le Chat en geen wasverzachter gebruiken. Goeie punten voor de mama! We hopen dat het dat is en dat het geen reactie is op voeding. Hier kreeg ik van de kinderarts ook een dikke pluim voor de 11 maand borstvoeding. Of dat het geen stress is, wat blijkbaar ook kan. Soit, meneertje vindt het alvast niet zo erg, want ’s morgens en ’s avonds wordt hij ingewreven met hydraterende balsem. Het is toch een klein genieterke 🙂

Ondertussen ook zijn motorische opvolging even gedaan. Grof-motorisch is alles dik oké, wat een geruststelling is. Alleen moeten kinderen op hun 1 jaar de pincetgreep toch zo goed als beheersen en dat doet onze kleine man niet. Hij graait nog gretig met zijn volledige mollige vuist. Dus de oog-handcoördinatie is niet zo goed. We weten ook dat we ons hier geen zorgen over moeten maken, maar toch… De kinderarts sprak ons over het COS (Centrum voor Ontwikkelingsstoornissen) en dat was voor mij niet zo evident. Ik koppel het COS, door het werk, meteen aan diagnostiek. Direct heel wat vragen die door mijn hoofd spookten. De kinderarts stelde ons wel gerust dat via een intake in het COS vooral naar hulp kan worden gekeken (eventuele kiné, ondersteuning,…).
Niet makkelijk. En zondagavond kreeg ik het wel heel moeilijk. Even emotioneel breken eigenlijk. En ik ging nog wel positief blijven en wachten tot maart tot als we terug naar het UZ moesten. Maar, je plant dat niet, emoties. Het komt opeens, boem! Klets! In your face! En het zindert nog altijd wat na. Ook al weet ik dat Berre misschien een vrij normaal leven gaat hebben. Al besef ik wel dat ik op bepaalde momenten wel ondersteuning nodig zal hebben, een vangnet buiten het lief (mijn grootste steun en toeverlaat), familie en vrienden.

Maar om af te sluiten met een vrolijke noot: Berre begint bewust mama te zeggen! Dat geeft dan wel weer op. Zo enkele dagen voor zijn verjaardag. Ik ben en blijf een trotse mama!

berre_mama01

 

0 thoughts on “’t Is gebeurd!

  1. Hieperdepiep voor Berre! 🙂 Wij gingen onlangs ook naar het COS en voor ons was het wel geruststellend in die zin dat we bevestiging kregen van wat we zelf al zagen: waar de moeilijkheden liggen voor Leon, maar ook wat zijn sterke punten zijn. Maar het is wat met die emoties hè. Veel goeie moed!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *