Waarom ik ooit startte met bloggen en het nu nog steeds doe.

Ooit startte ik met bloggen omdat ik taarten en koekjes versierde en nu en dan juweeltjes maakte. Vrienden vroegen me vaak wat ik maakte en waren nieuwsgierig. Vandaar deze blog.
Ik vind het wel grappig om nog eens in mijn archief te kijken. Het lijkt al zo lang geleden.
Koekjes versieren doe ik nog altijd wel eens graag. Onlangs versierde ik er nog als traktatie voor Berre zijn 3de verjaardag op school.
Taarten versieren is niet meer aan mij besteed. Ik weet niet of het nog zou lukken met een rondhollende peuter in huis. Er kruipen daar toch ettelijke uren werk in.

 

Dit vond ik toch een hele leuke!
Iets wat ik heel graag nog eens zou doen, zo’n workshop volgen bij De Koekenbakkers.
De koekjes die ik versierde voor de eendjesklas. Als traktatie voor Berre zijn 3de verjaardag.
De koekjes die ik versierde voor de eendjesklas. Als traktatie voor Berre zijn 3de verjaardag.

 

 

 

 

 

 

Ik merk dat ik daarna een poosje minder blogde. Bouwperikelen en de zwangerschap van Berre.
Na de geboorte van Berre werd het hier meer een mama-blog. Nog steeds met af en toe iets over eten of iets creatiefs, maar mijn focus ligt nu vooral op het ‘mama-zijn’. Iets wat ik ook ontzettend leuk vind natuurlijk.
Creatief zijn doe ik nog steeds. Maar door de vermoeidheid van de tweede zwangerschap staat dit op een lager pitje. Al naaide ik voor Berre al heel wat kleertjes, die ik hier niet altijd toon. Ik volg ondertussen avondles ‘analoog en digitaal illustreren’ en hou me wel wat bezig met handletteren. Daarover moet ik dus zeker ook nog eens een postje voorzien. 🙂
Het is voor mij ook een uitlaatklep om over Berre te bloggen, meer specifiek dan over zijn visuele beperking. Ik heb daar al verschillende keren over getwijfeld, of ik daar goed aan doe. Maar ik krijg nu en dan ook berichtjes of mailtjes, van andere mama’s die het herkenbaar vinden. En dat vind ik zelf ook belangrijk, in contact staan met andere ouders, al dan niet met dezelfde visuele beperking als die van Berre. Dat geeft een soort van steun. Door het bloggen leerde ik ook de Blog van Sabrina kennen. Haar lieve Leon heeft ook een visuele beperking, helemaal anders als die van Berre, maar dat schept een band. We spraken es een keertje af (en zouden dat eigenlijk snel nog eens moeten doen!), maar we volgen elkaar en mailen nu en dan eens.
Maar ik lees ook andere blogs, vooral mama-blogs, over de kleine probleempjes waar elke jonge mama wel eens mee te maken krijgt: driftbuien, op het potje leren gaan,… De dagdagelijkse dingen.
De reden waarom ik dus nog altijd blog is eigenlijk om mijn ei nog steeds kwijt te kunnen en af en toe hoop ik dat mijn blogberichten mensen steun kunnen geven of dat ze iets kunnen betekenen voor iemand anders. Dat zou ik heel mooi vinden.

Om ontzettend trots op te zijn, die kleine man van mij! <3
Om ontzettend trots op te zijn, die kleine man van mij! <3

1 thought on “Waarom ik ooit startte met bloggen en het nu nog steeds doe.

  1. Zie die Berre daar staan blinken 🙂 Dat afspraakje gaat er nog eens van moeten komen hé. Hoewel ik er zelf totaal geen aanleg voor heb, ben ik wel heel benieuwd om wat meer te lezen/zien van je cursus illustreren!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *