Wanneer je moet toegeven dat het niet zo goed meer gaat

Er is een reden waarom het hier zo lang stil is geweest. Niet alleen de drukte speelt hierin een rol. Ik zit namelijk in een moeilijke periode, geestelijk dan.
Ik heb lang zitten twijfelen of ik hierover wel zou bloggen. Mijn blog is persoonlijk, maar dit gaat een stapje verder. Maar vriendinnen vroegen me: waarom niet? Ook aan de blogs van Kelly en Stephanie heb ik wat gehad. Dat zijn zaken die me mee over de streep trokken. Toegeven dat het even niet meer gaat, is geen schande.

Berre gaat sinds september naar school. Al bij al maakte hij een heel goede start. Uiteraard met vallen en opstaan, maar dat is logisch. Elk kindje moet wellicht wennen aan zo’n nieuwe situatie. Niettegenstaande dat hij slechtziend is loopt het dus best wel goed.

Ik startte ook mijn schooljaar, halftijds, om er extra te zijn voor Berre. Hij gaat nog steeds geen volledige dag naar school. Al start hij vanaf deze week met ’s vrijdags een volle dag te gaan, mits middagoverbrugging thuis. Afwachten…
Ik wil er zijn voor Berre, hij moet zoveel compenseren, zoveel extra prikkels verwerken.

En dan zijn we begonnen met de PGD (Pre-implantatie genetische diagnose) en ik heb dat zwaar onderschat. Ik ging dat eens gaan doen en dat zou allemaal wel vlotjes gaan… De hormonen doen wat met je lijf, dingen die je niet onder controle hebt. Ook de vele bloedprikken en echo’s waarvoor ik naar het ziekenhuis moet wegen soms zwaar door. Dan wachten op telefoons met verdere instructies en wachten of dat gaat aanslaan. Die onzekerheid geeft extra stress.
Toen poging 1 mislukte ging ik er aanvankelijk goed mee om, maar toen ik mijn lichaam rust moest geven alvorens verder te doen kreeg ik een klap in mijn gezicht. BAM, keihard.

Op het werk had ik niet meer de energie die ik voorheen wel had. Ik vond dat zeer erg.
In een gesprek bij mijn psychologe kreeg ik het zeer moeilijk. Zij was het die me deed inzien dat het zo niet verder kon.

Het toegeven dat het even niet meer gaat, is moeilijk. Enkele mensen in mijn omgeving zeiden ook dat ik aan mezelf moest denken, mijn lichaam en geest wat rust moest geven.

Het gaat stilaan beter, maar ik voel me nog steeds moe. Het ene moment gaat het goed, maar als er iets tegengaat sla ik nog wel in paniek. De stressmeter slaat nog af en toe tilt.

Ik voel me ook nog vaak schuldig, omdat ik nu thuis ben en het gevoel heb dat ik het werk in de steek laat. Ik lieg er ook niet over als er iemand naar vraagt, maar dan zie ik soms een vreemde blik. Dan vraag ik me af of mensen me veroordelen en zit ik weer met een schuldgevoel. Maar niemand is gelijk en niet ieders draagkracht reikt even ver. Ik moet nu vooral even aan mezelf denken.

Liefs,
Joke

3 thoughts on “Wanneer je moet toegeven dat het niet zo goed meer gaat

  1. Hey,
    Ik vind het heel moedig van jou dat je ons dit verteld. Het is ok om thuis te zijn nu het even niet gaat. Stop de schuldgevoelens. Geef jezelf rust en vooral niet teveel nadenken over alles. Sterkte, Grtz Marijke

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *