Welkom Wannes

Ondertussen is onze kleine man al bijna 3 maand! We beginnen ons ritme wat terug te vinden.

Ik schreef hier ooit Berre zijn geboorteverhaal op en dit wil ik graag van Wannes ook doen.

Zondag op maandag, rond half 4 ’s nachts breken mijn vliezen. Ik draai me in bed en voel ‘plop’. Dit herkende ik nog van de eerste keer. De papa wakker gemaakt en rustig aan opgestaan. Me genesteld in de zetel en wachten tot de weeën kwamen. Een uurtje later had ik zo om de 10 minuten weeën, maar nog niet echt hevig. Ik belde de vroedvrouw, die een 20-tal minuutjes later bij ons stond. Alles viel weer stil. Ze zei dat dit wel vaker voorkomt, zeker bij een tweede. Ze stelde voor nog wat te rusten en af te wachten. Ik at nog wat granola met noten en probeerde nog wat te rusten. Slapen lukte alvast niet meer.
De papa maakte rond 7 uur Berre wakker en we maakten hem klaar voor school. Ondertussen controleerde ik of ik nu echt wel alles klaar had staan voor het ziekenhuis. Papa bracht Berre naar school. De weeën kwamen die ganse tijd maar om de 20 minuten en nog niet echt hevig.

Rond half 10 kwam de vroedvrouw nog eens langs. De weeën waren er wel, maar nog niet altijd heel erg hevig. Nu en dan een opflakkering. Vooral in de auto toen we naar het ziekenhuis reden. Om half 11 kwamen we aan in het ziekenhuis en ik had bijna 7cm ontsluiting. Mooi.
Ik kon op de zitbal de weeën goed opvangen, al vielen ze meestal wel nog heel goed mee. Na een uur of 3 kreeg ik ferme steken in mijn rug. Wat was dat? Rugweeën. Terug een controle. Ik had nu 7,5 cm ontsluiting. Grote teleurstelling hier. Het was de assistent-gynaecologe die de onderzoeken tussendoor deed. Ze was zelf zwanger en ik hoop van ganser harte dat ze beseft dat dit iets positiever kan gebracht worden. Ik pinde me echt vast op die cijfers. Ik smeekte om epidurale. En ik wou zo graag zonder, maar de rugweeën waren echt pijnlijk.

Ik kreeg een epidurale, maar geen volledige, want Wannes lag dwars. Nu al! Dat beloofd… 😉 Ik moest dus nog op handen en knieën kunnen zitten zodat hij nog een kwartslag zou draaien. Ik kreeg de epidurale rond half 2 vermoed ik. Even op handen en knieën en dan voelde ik plots de persweeën opkomen. De gynaecoloog was juist de kamer uit en de vroedvrouw liep haar snel achterna. De buikweeën voelde ik door de verdoving niet, maar de rugweeën waren zeer pijnlijk. Ik had mijn lief en mijn vroedvrouw naast m’n zij. Op 10 minuten en 3x persen was Wannes er al. Een groot verschil met grote broer, waarbij ik anderhalf uur moest persen. En geen knip of scheur. De eerste keer wel een knip. Hoe zalig is dat, zonder knip. Vooral naar herstel toe.
Het enige wat vervelend was, was dat er wel heel erg veel volk bij mijn bevalling was. Het storendste vond ik tijdens het persen dat er veel te veel instructies waren en heb toen ook wel ergens geroepen dat er maar 1 tegelijk iets moest zeggen. Er was een vroedvrouw van het ziekenhuis, met een stagiaire. Mijn gynaecologe, met een assistente. En dan nog het lief en de eigen vroedvrouw.

Maar alles is goed verlopen en ik zou meteen terug kiezen om mijn persoonlijke vroedvrouw mee te nemen naar het ziekenhuis. Dat was voor mij een heel fijne ervaring. Daardoor was ik zelf ook veel rustiger. Ik wist dat er iemand in de buurt was waarop ik ten volle kon vertrouwen.

En natuurlijk zijn we dolgelukkig met kleine Wannes.

Grote broer is een fantastische broer die heel goed zorgt voor kleine Wannes en die hem de hele dag zou kussen en knuffelen. Heel leuk om zien.

 

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *